In 2008, at the Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, a book was born that refused to follow the usual rules. It wasn’t polite, it wasn’t cautious, and it certainly wasn’t going to fit inside tidy institutional expectations. Created by Sina Khani and Tunç Topçuoğlu, Fart School was a complete invention: a fictional art school, with imaginary students producing nonexistent artworks, a satirical mirror held up to the pretension, jargon, and self-importance of the art world.

The promise from the academy was bold: complete artistic freedom, unrestricted freedom of speech. And for six months, Khani and Topçuoğlu (aka tunctop) took it seriously. Days blurred into nights. The manuscript grew through endless writing, fights, reconciliations, and obsessive creativity. Blood, sweat, and tears went into every page. They followed ideas to their furthest, most irreverent extremes without asking permission, trusting that the structure around them could not—and would not—burn.

But freedom within institutions often comes with invisible limits. On the day the book was meant to go to print, the mood shifted. The manuscript, once celebrated for its audacity, was suddenly deemed too bold, too disrespectful, too playful with ideas deemed sacred. The project was canceled by the head of the Graphic Design department, Linda van Deursen, and their tutor, the British typographer Will Holder. No debate. No negotiation. Just a decisive stop. The very institution that had promised freedom revealed the boundaries of its tolerance.

Seventeen years later, the work has resurfaced, intact and unapologetic, finally presented at The Unsafe House in Amsterdam. Sina Khani, addressing a restless audience during the Schaduwbal literary evening, recounted the story with both anger and clarity: cancellation is not new, it is timeless. Ideas cannot be erased simply because they challenge authority; they can be delayed, hidden, even suppressed, but never destroyed.

The book appears now exactly as it was written: raw, irreverent, and uncut. The only additions are a new introduction, a colophon, and a fresh cover. It stands as a testament to persistence, to the absurdity and brilliance of chasing freedom inside structures that claim to honor it, and to the enduring power of satire. Fart School reminds us that you cannot teach art, you cannot institutionalize creativity, and that the truest experiments are often those that refuse compromise. Seventeen years in the making, it finally exists—not softened, not edited, but alive in all its original audacity.

Here is Sina Khani’s speech performed at the book launch during Het Schaduwbal at The Unsafe House Amsterdam:

“Good evening. Let’s start with the simple journalism principle: who, what, where. In 2008, my friend Tunç Topçuoğlu and I made a book. It was called Fart School. The project was developed within the Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. The idea was simple. We invented an art school that didn’t exist, with students who didn’t exist, and those students made artworks that didn’t exist. A complete fictional art world. Through this imaginary school, we could mock everything: the pretension, the jargon, the sacred seriousness of the art world. It was satire. Rough. Direct.

And we were promised one thing: complete artistic freedom. Unrestricted freedom of speech. So we took those words seriously. For months we worked on the book. Blood, sweat, and tears. Endless nights. Fights. Arguments. Making up. Writing. Writing. Writing. The manuscript grew. The deadline approached. And then—on the day of the deadline, the day the book was supposed to go to the printer, the teachers looked at it and said: no. Too bold. Too disrespectful. Too satirical. The book was canceled by the head of the Graphic Design department, Linda van Deursen, and our tutor, the British typographer Will Holder. Not after a debate. Just stopped. Behind our backs.

And today, people act like cancel culture is something new. It’s not. Institutions celebrate freedom. Until someone actually uses it. But an idea cannot be canceled forever. You can delay it. You can hide it. But you cannot destroy it.

And that is why we are here. Seventeen years later, we decided to uncancel ourselves. The book exists now. Exactly as it was. So let this be clear. Down with institutionalized arts. Down with fake art academies. Down with the Gerrit Rietveld Academy. Long live the arts.”

NEDERLANDS:

In 2008, aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam, werd een boek geboren dat weigerde de gebruikelijke regels te volgen. Het was niet beleefd, niet voorzichtig, en het zou zeker niet passen binnen nette institutionele verwachtingen. Gemaakt door Sina Khani en Tunç Topçuoğlu, was Fart School een complete uitvinding: een fictieve kunstschool, met imaginaire studenten die niet-bestaande kunstwerken maakten, een satirische spiegel die de pretentie, het jargon en de zelfingenomenheid van de kunstwereld liet zien.

De belofte van de academie was gedurfd: volledige artistieke vrijheid, onbeperkte vrijheid van meningsuiting. En zes maanden lang namen Khani en Topçuoğlu (aka tunctop) dat serieus. Dagen vervaagden in nachten. Het manuscript groeide door eindeloos schrijven, ruzies, verzoeningen en obsessieve creativiteit. Bloed, zweet en tranen gingen in elke pagina. Ze volgden ideeën tot hun uiterste, meest ondeugende grenzen zonder toestemming te vragen, vertrouwend dat de structuur om hen heen niet—en nooit—zou breken.

Maar vrijheid binnen instituten komt vaak met onzichtbare grenzen. Op de dag dat het boek naar de drukker moest, veranderde de stemming. Het manuscript, ooit geprezen om zijn durf, werd plotseling te gedurfd, te respectloos, te speels met ideeën die als heilig werden beschouwd. Het project werd geannuleerd door het hoofd van de opleiding grafisch ontwerp, Linda van Deursen, en door hun docent, de Britse typograaf Will Holder. Geen debat. Geen onderhandeling. Gewoon een beslissende stop. Dezelfde instelling die vrijheid had beloofd, onthulde de grenzen van haar tolerantie.

Zeventien jaar later is het werk weer opgedoken, intact en onverontschuldigend, eindelijk gepresenteerd in The Unsafe House in Amsterdam. Sina Khani, die een rusteloos publiek toesprak tijdens de literaire avond Schaduwbal, vertelde het verhaal met zowel woede als helderheid: annuleren is niet nieuw, het is tijdloos. Ideeën kunnen niet worden uitgewist alleen omdat ze autoriteit uitdagen; ze kunnen worden vertraagd, verborgen, zelfs onderdrukt, maar nooit vernietigd.

Het boek verschijnt nu precies zoals het geschreven is: rauw, brutaal en onbewerkt. De enige toevoegingen zijn een nieuwe inleiding, een colofon en een frisse omslag. Het staat als een testament voor volharding, voor de absurditeit en briljantheid van het najagen van vrijheid binnen structuren die beweren die te eerbiedigen, en voor de blijvende kracht van satire.

Fart School herinnert ons eraan dat je kunst niet kunt leren, creativiteit niet kunt institutionaliseren, en dat de waarste experimenten vaak die zijn die weigeren te compromitteren. Zeventien jaar in de maak, bestaat het eindelijk—niet verzacht, niet bewerkt, maar levend in al zijn oorspronkelijke durf.

Hier is de toespraak van Sina Khani tijdens de boeklancering bij Het Schaduwbal in The Unsafe House Amsterdam:

“Goedenavond.
Laten we beginnen met het eenvoudige journalistieke principe: wie, wat, waar.

In 2008 maakte mijn vriend Tunç Topçuoğlu en ik een boek. Het heette Fart School. Het project werd ontwikkeld binnen de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam.

Het idee was eenvoudig. We verzonnen een kunstschool die niet bestond, met studenten die niet bestonden, en die studenten maakten kunstwerken die niet bestonden. Een complete fictieve kunstwereld.

Door deze denkbeeldige school konden we alles bespotten: de pretentie, het jargon, de heilige ernst van de kunstwereld. Het was satire. Ruw. Direct.

En ons werd één ding beloofd: volledige artistieke vrijheid. Onbeperkte vrijheid van meningsuiting. Dus namen we die woorden serieus. Maandenlang werkten we aan het boek. Bloed, zweet en tranen. Eindeloze nachten. Ruzies. Discussies. Verzoeningen. Schrijven. Schrijven. Schrijven. Het manuscript groeide. De deadline naderde. En toen—

Op de dag van de deadline, de dag dat het boek naar de drukker moest, keken de docenten ernaar en zeiden: nee. Te gedurfd. Te respectloos. Te satirisch. Het boek werd geannuleerd door het hoofd van de opleiding grafisch ontwerp, Linda van Deursen, en door onze docent, de Britse typograaf Will Holder. Niet na een debat. Gewoon gestopt. Achter onze rug om.

En vandaag doen mensen alsof cancelcultuur iets nieuws is. Dat is het niet. Instellingen vieren vrijheid. Tot iemand die daadwerkelijk gebruikt.

Maar een idee kan niet voor altijd worden gecanceld. Je kunt het vertragen. Je kunt het verbergen. Maar je kunt het niet vernietigen.

En daarom zijn we hier. Zeventien jaar later besloten we onszelf te uncancelen. Het boek bestaat nu. Precies zoals het was.

Laat het duidelijk zijn. Weg met geïnstitutionaliseerde kunsten. Weg met nepkunstacademies. Weg met de Gerrit Rietveld Academie. Leve de kunsten.”